كرده به روش ايشان آشنا شود پس از آن طبق دستورى كه از كتاب و سنت استفاده شد به تفسير قرآن پردازد و از رواياتى كه در تفسير آيه وارد شده به آنچه موافق مضمون آيه است اخذ نمايد . ك - نمونه‌اى از تفسير قرآن با قرآن خداوند متعال در چندين جا از كلام خود مىفرمايد : « اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ » * « 1 » آفرينندهء هر چيز هر چه كلمهء شىء بر آن اطلاق مىشود جز خدا - خداست . اين مضمون در چهار جا از قرآن مكرر شده ، و به موجب آن هر چه در جهان آفرينش فرض شود آفريده خداست و هستى آن از اوست . البته نبايد از اين نكته غفلت كرد كه قرآن در صدها آيه عليت و معلوليت را تصديق مىكند و فعل هر فاعلى را به خود آن فاعل نيز نسبت مىدهد آثار اشيا را مانند سوزانيدن آتش و رويانيدن زمين و بارانيدن آسمان را از آنِ آنها مىداند و افعال اختياريه انسان را به پاى خود انسان مىنويسد . و در نتيجه ، كنندهء هر كار همانا صاحب آن كار است ولى هستىبخش و وجود دهندهء كار و صاحب كار خداست و بس . و پس از اين تعميم كه به آفرينش داد مىفرمايد : « الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ » « 2 » خدايى كه هر آنچه آفريد زيبا قرار داد . به موجب انضمام اين آيه به آيهء گذشته زيبايى با آفرينش دوش بدوش هم پيش مىروند و هر چه در جهان هستى داراى هستى است داراى زيبايى است و جز زيبايى صفتى ندارد .

--> ( 1 ) . زمر ، آيه 62 ( 2 ) . سجده ، آيه 7